1994  

Onder impuls van Steven De Schepper en Joris De Voogt  komt een eerste theaterprogramma voor de Culturele Centra tot stand: "De Stemmen Ge(s)temd" is tevens de eerste show met muzikanten. Kris De Jean (toetsen), Jo Francken (bas) en Peter Kil (drums) zorgen voor live muziek. Deze voorstelling begon als een verzameling muzikale parodieën met o.a. een parodie op Lieve Kleine Piranha (Lieve Kleine Dehaene) van Gorki, Se Bastasse van Eros Ramazotti en een huzarenstukje met een tiental Muppet- en Samsonstemmen in "Het Medialandschap" (die laatste twee staan op de Dubbel-CD "Het Beste van Dirk Denoyelle") maar werd al snel omgebouwd tot een lang alternatief sprookje over ene koning Wally wiens stem gestolen was door boosdoener Vandenboeynants. Maar eer het publiek die twee namen kende, waren we twee uren verder.

 

 

1996  

Première van Stoel, een voorstelling die het 4 seizoenen zou volhouden. Met de intrede van Willem Vermandere, Stef Bos, Annemie Neyts en Joe Cocker, en een politieke veiling tussen meer dan 10 politieke stemmen… In deze show kreeg toetsenman Kris De Jean meer en meer de kans om zich van zijn acteerkant te laten zien. "Stoel" was ook het eerste programma waar verschillende versies van bestonden ... een versie naar ieders portemonnee. 'Stoel" kon solo geboekt worden, met Kris erbij, of met 3 of zelfs 4 muzikanten erbij.

"Stoel", heeft Dirk welgeteld 335 keer gespeeld, de beroemde Eddy Wallysketch uit "Stoel" is zelfs zowat 500 keer gespeeld.

In "Stoel" werden er exact 44 stemmen geïmiteerd. Bij de aanvang van de productie waren er dat zelfs tegen de 50. maar sketches die niet inslaan, gaan er onverbiddellijk uit. En de stemmen die daar inzitten dus ook. Tussen haakjes: In het najaar van 1996 demonstreerde Dirk tijdens een live-uitzending van de Zevende dag, in aanwezigheid van de verzamelde pers, zijn vermogen om 100 stemmen te imiteren. Vandaag is het gamma uitgebreid tot meer dan 200 stemmen. Maar om eerlijk te zijn: Dirk houdt eigenlijk niet van het predikaat "stemmen-imitator". Hij laat zich liever cabaretier noemen, eentje die toevallig ook goed is in stemmen imiteren. Als je hem ooit tegen het lijf loopt, feliciteer hem dan liever met zijn teksten, dan met zijn stemcapaciteiten. Je zal hem zien glunderen !

Met speciale dank aan: Marec, wereldberoemde cartoonist, die menig van Dirks affiches met zijn tekeningen wist op te fleuren en Dann Cortier, die de affichefoto maakte

 

1997  

De Kleinkunstcollectie Deel X, een verzameling parodieën op bekende Vlaamse en Nederlandstalige kleinkunstenaars. Jo Francken verliet de groep om intussen wereldberoemd producer te worden. Jan Mangelschots kwam in de plaats, samen met Chris De Winter op gitaar en dwarsfluit. De Kleinkunstcollectie Deel X was ook een uitstapje naar het ernstiger werk. Nog steeds een komisch programma, maar de teksten graven dieper. Diep in de ziel van de kleinkunstenaars der lage landen, en theatraal kwamen er kleine heksentoeren aan te pas, met rijdende drums en sprekende poppen. We onthouden schitterende versies van Ramses Shaffy, Verminnen, Boudewijn De Groot, Zjef Van Uytsel en Paul Van Vliet.

De titel "De Kleinkunstcollectie deel X" was een parodie op de schitterende reeks 3-dubbele CD's die op dat moment op de markt werd gebracht. De CD van Eufoda heette "De Kleinkunstselectie van Dirk Denoyelle", anders dus dan de theatervoorstelling. Er werd namelijk voor juridische perikelen gevreesd met de uitgever van de Kleinkunstcollecties als we "De Kleinkunstcollectie deel X" onder die naam op CD zouden zetten…

Vanaf deze affiche is het fotowerk van Alex Deyaert

Speciale dank aan:

Jos Brands die, naast een wereldberoemd grimeur en bodypainter, ook een begenadigd latexbewerker is, en op die manier Dirk adviseert hoe hij poppen moet maken (o.a. in "De Kleinkunstcollectie")

Tars Lootens voor zijn slapeloze nachten om onze CD's af te krijgen

De stem van de mysterieuze vrouwenfiguur in haar wolk in "De Kleinkunstcollectie deel X" was van Mireille Vaessen. Een Lommelse actrice afgestudeerd aan de Studio Herman Teirlinck, en begenadigd zangeres.

1998  

Een zijspongetje : Dirk schreef en speelde met Tars Lootens, Kris De Jean, Ed Kooyman en Herman Van Haeren, Johan Vandendriessche en Loes Vandenheuvel (die zich 1 keer schitterend liet vervangen door Mireille Vaessen) "Laat het Zijn". Een maf verhaal over een muziekuniversiteit in het jaar 2004, dat als bindmiddel diende om Vlaamse parodieën te brengen op internationale supersterren als de Beatles ("Laat het Zijn" = "Let it be"), Bob Dylan, en Michael Jackson. De verzamelde platenindustrie had het niet op deze parodieën begrepen, en smeerde de groep een proces aan, voor "ongeoorloofde bewerkingen". Denoyelle en co wonnen het proces overtuigend. Maar besloten om artistieke redenen de productie na een eerste seizoen te stoppen.

1999  

Tijd, een voorstelling waarin Dirk voor het eerst ook zichzelf speelde. Zijn grappig-ontroerende "Ik heb mijn diploma" haalde zelfs de dubbel-CD rond "Het beste van Dirk Denoyelle", de compilatieshow die zo dadelijk aan bod komt. In "Tijd" werd de groep Tijdbrekers compleet: Jill Heyninck (zang) en Dirk De Smet (sax en zang) vulden de groep aan. Ook de LEGO blokjes deden hun eerste intrede, met een door Dirk gebouwde buste van Willem Vermandere. Vooral de gezongen nummers scoorden sterk: een Shaffy-List parodie, Sonny en Cher, zelfs Sinatra…In "Tijd" werden er zowat 62 stemmen geïmiteerd, waarvan 24 nieuwe.

Speciale dank aan:

Veerle Segers, onvolprezen redactrice van Radio2 Ochtendkuren (nu is ze "Patricia" bij Buren bij Verschueren), die houterige Dirk bijstond in het leren soepel volbrengen van danspasjes allerhande.

Luc Van De Vreken, Hugo Peeters, Wim Goossens, Dirk Wiesé, Sofie Vigoureux en Niko van Universal voor extra fotowerk

Guido Bernaert van Pruikenhuis Scharminka, en zijn vrouw Lut, die onschatbare diensten bewijzen als het erop aan komt haar- of grime-artikelen te voorzien

 

2001  

Het Beste van 10 Jaar Dirk Denoyelle, bracht een overzicht van de beste stukken van de voorbije jaren. Er kwam een dubbel-CD uit ("het kon niet op een enkele") in samenwerking met Radio2 en Virgin Music, en Dirk bouwde voor de gelegenheid eigenhandig een LEGO tentoonstelling van 25 hoofden van bekende mensen waar hij een speciale band mee heeft: persoonlijke vriendschap (Tars Lootens, Jo Lemaire, Jef Nys), hij imiteert ze (Elio Di Rupo, Wilfried Martens, Louis Tobback), of beide (Willem Vermandere).

Met dank aan:

Philippe Leclef van Virgin Music

Eufoda en de Var voor de samenwerking rond de CD "Het Beste van Dirk Denoyelle"

De VRT, in het bijzonder de hele ploeg van Radio2 West-Vlaanderen voor de goeie samenwerking voor de captatie van de dubbel-CD, en de promotiedienst van de Radio voor het ter beschikking stellen van materiaal.

Michel Botteldoorn van ADB voor  de toffe manier waarop hij ons de Cantor lichttafel heeft verkocht.

Koen Vroman en Erwin Eulaerts, van Lego België die zo vriendelijk zijn met positief oor te luisteren naar Dirks wilde ideeën om uit Lego BV's na te maken, en die ervoor zorgden dat die droom betaalbaar bleef. Ook onze dank aan Rik en Thomas voor de logistiek van de tentoonstelling, en aan Ludo Stroobants en Tony Linsen die intussen niet meer voor LEGO werken, maar met wie intussen hechte vriendschappen zijn gesmeed.

2003  

De Kleine Kant: Dirk kiest definitief voor de duo-formule met Kris De Jean. Inhoudelijk schuift de voorstelling meer en meer op in de richting van politieke satire, muzikale parodieën en fictieve figuren die een "kleine kant" des mensen laten zien. En Dirk zet zijn eerste stappen in het buitenland: optredens in het Deens en Engels in Kopenhagen, voorstellingen in het Frans en Engels in België.

2005

Het Laatste Vooroordeel: zie ook de aparta pagina over deze voorstelling.